Donnerstag, 14. April 2011

دررثای مجاهدین برخاک افتاده نمی گریم . تنها ستایششان میکنم


 دررثای مجاهدین برخاک افتاده نمی گریم . تنها ستایششان میکنم




 s

ميليانو زاپاتا: بهتر است ايستاده بر پاهايمان بميريم تا بر روي زانوانمان زندگي كنيم. بیشک این شعار مجاهدین بوده است و خواهد بود . ایستادگی حداکثر بهایش دادن جان است . کاری که ستارخان و باقرخان و دکترفاطمی و میرزا کوچک خان کردند . این ویژگی انسان است که دربرابر ظلم بایستد . آنانی که امروز دراین شرایط صعب و سختی که مجاهدین درآن قرار دارند سکوت کنند بیشک همان هایی هستند که تابستان 1367و سالهای قبل از آن دربرابر کشتار آزادیخواهان سکوت کردند و هیچ تفاوتی نخواهند داشت . چه با اسم مبارز چه اصلاح طلب و چه چپ و چه راست . محکوم نکرد ن این جنایت و این قتل عام وحشیانه و کشتار افرادی بی سلاح و پناهنده با سنگین ترین سلاح ها ددمنشانه ترین کاریست که جنایتکاران حاکم درعراق با چراغ سبز آمریکا انجام داده و میدهند . و آنهایی که به خاطر اختلافاتشان با مجاهدین دراین صحنه خون و درد و اشک به شادخواری و شادکامی و رقص مشغول اند بوزینه گانی هستند که کمترین اثری از انسانیت دروجودشان نیست و نمانده است . بیشک مجاهدین چه کشته چه زنده بخشی از تاریخ تراژیک سی سال گذشته ایران اند و ولکه خونی بزرگ بردامن حکومت جمهوری اسلامی و همه دارو دسته های راست و چپ اش . مجاهدین چه شکست خورده و چه پیروز چه ایستاده به میدان و چه افتاده برخاک برآنچه که خود وظیفه تاریخی و ملی خود میدانستند عمل کردند دربرابر ارتجاع خونخوار ایستادند و سرخم نکردند . درود برآنها باد و مرگ بر قاتلان آنها . زنده باد آزادی . سروهای جوانی امروز به خاک افتادند یکی ازیکی زیباتر و درسوگ آنها اشک ریختن جایز نیست . حماسه سازان را تنها باید ستود و وقتی به خاک می افتند دردورهای افق و برقله های کوهها رد پایشان را باید گرفت . رد پای انسان هایی را که برای بزرگی انسان برای حقیقت انسان و سرفرازی انسان زیستند و جنگیدند و مردند . درود برآنها باد

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen